استقلال فور یو

دکتر محسن رنانی

اعتراض “زیست محیطی” مردم دشتستان

به ساخت پتروشیمی یعنی بلوغ

آنان
علت مخالفت را نداشتن مجوزهای زیست محیطی، نامعلوم بودن محل تامین آب
پروژه و نیز نامشخص بودن محل دفع پساب صنعتی آن ذکر کرده‌اند.

 محسن رنانی استاد اقتصاد دانشگاه اصفهان و پژوهشگر و نویسنده حوزه توسعه
در یادداشتی در سایت اینترنتی اش به موضوع مخالفت مردم دشتستان در استان
بوشهر با احداث پتروشیمی به دلیل مسائل زیست محیطی اشاره کرد.

به گزارش عصرایران، دکتر رنانی نوشت:

خبر
را که خواندم دیگر خوابم نبرد. شاید خیلی‌ها اصلا این خبر را ندیده باشند و
آنانی که دیده اند نیز احتمالا به عنوان یک خبر بی‌اهمیت از کنار آن گذشته
باشند، اما برای من خبر نشاط‌ آوری بود که خواب را از سرم پراند.

 برای من
نشانه‌ای بود از‌ رسیدن جامعه ما به یک نقطه عطف تاریخی. نقطه‌ای که در آن
دیگر حکومت نمی‌تواند با نشان دادن شکلات‌های اقتصادی، جامعه را به کرنش وا
دارد.

جامعه دارد می‌فهمد که پولهای دولتی و حکومتی ناپاک است و این
پول‌ها هر جا برود باید منتظر آفت‌ها و آسیب‌های بزرگ‌ اجتماعی، فرهنگی و
یا  زیست‌محیطی آن باشیم. بنابراین دیگر نمی‌شود با پخش کردن پول جامعه را
فریب داد.

این درک و بلوغ را البته جامعه در انتخابات ریاست جمهوری اخیر
نیز نشان داد و گفت که دیگر با شکلات یارانه، فریب سیاسی نخواهد خورد.

اما
خبر چه بود؟ در ۴ مرداد خبرگزاری ها نوشتند که «مردم مانع کلنگ زنی
پتروشیمی دشتستان توسط وزیر صنعت شدند». خلاصه داستان این که وقتی مقامات
استان بوشهر با برنامه ریزی قبلی و با سلام و صلوات وزیر صنعت را برای کلنگ
زنی به محل احداث پروژه پتروشیمی دشتستان می‌برند با حدود دو هزار نفر از
مردم منطقه مواجه می‌شوند. اما آنان نیامده بودند تا در اطراف مقامات هلهله
کنند و با فریبِ کلنگ زنی یک پروژه عظیم اقتصادی به خلسه بروند و نقل و
نبات پخش کنند و گاو و گوسفند به زمین بزنند که خدا را شکر بالاخره منطقه
ما هم به داشتن کارخانه پتروشیمی مفتخر شد؛ بلکه آنان آمده بودند تا خیلی
مدنی و محترمانه با نمایش نوشته‌هایی مخالفت خود را با احداث این پروژه در
آن مکان اعلام کنند و علت آن را هم نداشتن مجوزهای زیست محیطی، نامعلوم
بودن محل تامین آب پروژه و نیز نامشخص بودن محل دفع پساب صنعتی آن ذکر
کرده‌اند.

 وزیر باشعور دولت هم بدون آن که مردم را به فریب‌خوردگی و عامل
استکبار بودن متهم کند تنها گفته است «در عمر کاریش برای اولین بار شاهد
چنین رفتار اعتراض‌آمیز برای شروع عملیات اجرایی یک پروژه بزرگ صنعتی است» و
بدون کلنگ‌زنی، منطقه را ترک کرده است.

 آری ما داریم کم‌کم یاد
می‌گیریم که اگر با هم باشیم بدون پاره کردن حنجر‌ه‌هایمان می توانیم
کارهای بزرگی بکنیم. ما داریم یاد می‌گیریم که دیگر کمتر فریب بخوریم. ما
داریم باور می کنیم که به پایان «قیمومیت دولت‌ و حکومت در همه حوزه‌ها»
رسیده‌ایم. ما داریم طعم «حاکمیت مجازی»‌ را می‌چشیم.

اکنون اجازه
می‌خواهم برای منطقه دشتستان بوشهر لقب پر افتخار «شمالِ جنوب» را برگزینم؛
نه به این خاطر که در شمال بوشهر واقع است یا آب‌وهوایش شمالی است، بلکه
به این خاطر که مردمی در منطقه‌ای کمتر برخوردار و انباشته از بیکاری
جوانان، با رفتاری از جنس «توسعه یافتگی» از منافع بلندمدت خود و نسل‌های
آینده حفاظت کرده‌اند. در ادبیات سیاسی توسعه، مناطق و کشورهای توسعه یافته
را «شمال» و مناطق و کشورهای توسعه نیافته را «جنوب» می‌نامند. مردم
دشتستان در دلِ جنوب، رفتاری «شمالی» از خود بروز داده اند و با این رفتار،
موفق به اثرگذاری بر تصمیم مقامات نیز شده‌اند و این نشانه امیدوار
کننده‌ای است.

از قضا اصطلاح «شمالِ جنوب» را نخستین بار شاه برای
منطقه‌ای در جنوب استان بوشهر به کار برده است؛ جایی در حد فاصل عسلویه تا
پارسیان. نقل است که شاه در یکی از سفرهایش که با بالگرد از این منطقه عبور
می‌کرده است از سرسبزی و نشاط بهاری این منطقه در شگفت می‌شود و نام
«شمالِ جنوب» را به این منطقه می دهد.

خاطرم هست که در نشستی که چند
سال پیش با فعالان اقتصادی و مدنی در شهر پارسیان داشتم در پاسخ به نگرانی
آنان از احداث یک منطقه عظیم صنعتی برای تمرکز صنایع انرژی‌بَر در حد فاصل
عسلویه و پارسیان و این که  می‌گفتند به زودی یک عسلویه دومی در این منطقه
شکل خواهد گرفت که محیط زیست منطقه را نابود خواهد کرد گفتم: هیچ راهکاری
ندارید جز انسجام مدنی و گسترش شبکه‌های اجتماعی برای تحمیل ضوابط قانونیِ
زیست محیطی به این صنایع؛ ضوابطی که طبق قانون باید رعایت کنند و به خاطر
بی‌کفایتی دستگاههای مسئول، عملا رعایت نمی‌کنند که اگر بخواهند رعایت کنند
بسیاری از آن پروژه‌ها غیراقتصادی خواهند بود و اصولا احداث نخواهند شد.

کوتاه
سخن: جوانه‌های بلوغ در کشور ما در حال سرزدن است و این حرکت که در
دشتستان انجام شد به عنوان یک حرکت نمادین و نقطه عطفی در کنش‌گری مدنی در
کشور ما ثبت خواهد شد.

جامعه ما دارد ققنوس‌وار از میان آتش درگیری‌های
سیاسی و جناحی، و از دل خاکستر برجای مانده ازعدم کفایت نظام تدبیر، خود را
باز می‌یابد و پَر می‌گشاید.

دکتر محسن رنانی

اعتراض “زیست محیطی” مردم دشتستان

به ساخت پتروشیمی یعنی بلوغ

آنان
علت مخالفت را نداشتن مجوزهای زیست محیطی، نامعلوم بودن محل تامین آب
پروژه و نیز نامشخص بودن محل دفع پساب صنعتی آن ذکر کرده‌اند.

 محسن رنانی استاد اقتصاد دانشگاه اصفهان و پژوهشگر و نویسنده حوزه توسعه
در یادداشتی در سایت اینترنتی اش به موضوع مخالفت مردم دشتستان در استان
بوشهر با احداث پتروشیمی به دلیل مسائل زیست محیطی اشاره کرد.

به گزارش عصرایران، دکتر رنانی نوشت:

خبر
را که خواندم دیگر خوابم نبرد. شاید خیلی‌ها اصلا این خبر را ندیده باشند و
آنانی که دیده اند نیز احتمالا به عنوان یک خبر بی‌اهمیت از کنار آن گذشته
باشند، اما برای من خبر نشاط‌ آوری بود که خواب را از سرم پراند.

 برای من
نشانه‌ای بود از‌ رسیدن جامعه ما به یک نقطه عطف تاریخی. نقطه‌ای که در آن
دیگر حکومت نمی‌تواند با نشان دادن شکلات‌های اقتصادی، جامعه را به کرنش وا
دارد.

جامعه دارد می‌فهمد که پولهای دولتی و حکومتی ناپاک است و این
پول‌ها هر جا برود باید منتظر آفت‌ها و آسیب‌های بزرگ‌ اجتماعی، فرهنگی و
یا  زیست‌محیطی آن باشیم. بنابراین دیگر نمی‌شود با پخش کردن پول جامعه را
فریب داد.

این درک و بلوغ را البته جامعه در انتخابات ریاست جمهوری اخیر
نیز نشان داد و گفت که دیگر با شکلات یارانه، فریب سیاسی نخواهد خورد.

اما
خبر چه بود؟ در ۴ مرداد خبرگزاری ها نوشتند که «مردم مانع کلنگ زنی
پتروشیمی دشتستان توسط وزیر صنعت شدند». خلاصه داستان این که وقتی مقامات
استان بوشهر با برنامه ریزی قبلی و با سلام و صلوات وزیر صنعت را برای کلنگ
زنی به محل احداث پروژه پتروشیمی دشتستان می‌برند با حدود دو هزار نفر از
مردم منطقه مواجه می‌شوند. اما آنان نیامده بودند تا در اطراف مقامات هلهله
کنند و با فریبِ کلنگ زنی یک پروژه عظیم اقتصادی به خلسه بروند و نقل و
نبات پخش کنند و گاو و گوسفند به زمین بزنند که خدا را شکر بالاخره منطقه
ما هم به داشتن کارخانه پتروشیمی مفتخر شد؛ بلکه آنان آمده بودند تا خیلی
مدنی و محترمانه با نمایش نوشته‌هایی مخالفت خود را با احداث این پروژه در
آن مکان اعلام کنند و علت آن را هم نداشتن مجوزهای زیست محیطی، نامعلوم
بودن محل تامین آب پروژه و نیز نامشخص بودن محل دفع پساب صنعتی آن ذکر
کرده‌اند.

 وزیر باشعور دولت هم بدون آن که مردم را به فریب‌خوردگی و عامل
استکبار بودن متهم کند تنها گفته است «در عمر کاریش برای اولین بار شاهد
چنین رفتار اعتراض‌آمیز برای شروع عملیات اجرایی یک پروژه بزرگ صنعتی است» و
بدون کلنگ‌زنی، منطقه را ترک کرده است.

 آری ما داریم کم‌کم یاد
می‌گیریم که اگر با هم باشیم بدون پاره کردن حنجر‌ه‌هایمان می توانیم
کارهای بزرگی بکنیم. ما داریم یاد می‌گیریم که دیگر کمتر فریب بخوریم. ما
داریم باور می کنیم که به پایان «قیمومیت دولت‌ و حکومت در همه حوزه‌ها»
رسیده‌ایم. ما داریم طعم «حاکمیت مجازی»‌ را می‌چشیم.

اکنون اجازه
می‌خواهم برای منطقه دشتستان بوشهر لقب پر افتخار «شمالِ جنوب» را برگزینم؛
نه به این خاطر که در شمال بوشهر واقع است یا آب‌وهوایش شمالی است، بلکه
به این خاطر که مردمی در منطقه‌ای کمتر برخوردار و انباشته از بیکاری
جوانان، با رفتاری از جنس «توسعه یافتگی» از منافع بلندمدت خود و نسل‌های
آینده حفاظت کرده‌اند. در ادبیات سیاسی توسعه، مناطق و کشورهای توسعه یافته
را «شمال» و مناطق و کشورهای توسعه نیافته را «جنوب» می‌نامند. مردم
دشتستان در دلِ جنوب، رفتاری «شمالی» از خود بروز داده اند و با این رفتار،
موفق به اثرگذاری بر تصمیم مقامات نیز شده‌اند و این نشانه امیدوار
کننده‌ای است.

از قضا اصطلاح «شمالِ جنوب» را نخستین بار شاه برای
منطقه‌ای در جنوب استان بوشهر به کار برده است؛ جایی در حد فاصل عسلویه تا
پارسیان. نقل است که شاه در یکی از سفرهایش که با بالگرد از این منطقه عبور
می‌کرده است از سرسبزی و نشاط بهاری این منطقه در شگفت می‌شود و نام
«شمالِ جنوب» را به این منطقه می دهد.

خاطرم هست که در نشستی که چند
سال پیش با فعالان اقتصادی و مدنی در شهر پارسیان داشتم در پاسخ به نگرانی
آنان از احداث یک منطقه عظیم صنعتی برای تمرکز صنایع انرژی‌بَر در حد فاصل
عسلویه و پارسیان و این که  می‌گفتند به زودی یک عسلویه دومی در این منطقه
شکل خواهد گرفت که محیط زیست منطقه را نابود خواهد کرد گفتم: هیچ راهکاری
ندارید جز انسجام مدنی و گسترش شبکه‌های اجتماعی برای تحمیل ضوابط قانونیِ
زیست محیطی به این صنایع؛ ضوابطی که طبق قانون باید رعایت کنند و به خاطر
بی‌کفایتی دستگاههای مسئول، عملا رعایت نمی‌کنند که اگر بخواهند رعایت کنند
بسیاری از آن پروژه‌ها غیراقتصادی خواهند بود و اصولا احداث نخواهند شد.

کوتاه
سخن: جوانه‌های بلوغ در کشور ما در حال سرزدن است و این حرکت که در
دشتستان انجام شد به عنوان یک حرکت نمادین و نقطه عطفی در کنش‌گری مدنی در
کشور ما ثبت خواهد شد.

جامعه ما دارد ققنوس‌وار از میان آتش درگیری‌های
سیاسی و جناحی، و از دل خاکستر برجای مانده ازعدم کفایت نظام تدبیر، خود را
باز می‌یابد و پَر می‌گشاید.

لعنت به بی سوادی و قوانین فیفا! لعنت به قوانینی که در
مملکت ما رعایت نمی شود. لعنت به این میز که وقتی پشت آن می‌روی یادت
می‌رود که کجا بودی!

علیرضا منصوریان بعد از شکست تیمش مقابل نفت آبادان اظهار داشت:قبل از شروع نشست از شما گله می‌کنم، چون دیروز 10 بار با من تماس گرفتند که خودت را به کنفرانش برسان و ما هم خودمان را رساندیم ولی به صورت خودجوش از نشست رفتید. به احترام مردم آبادان اینجا هستم و هیچ کاری هم نبود که خیلی راحت بگوییم سردرد داریم و به نشست نیاییم.
وی افزود: به هواداران زرد طلایی تبریک می‌گویم و مردم خوب آبادان. به ساکت تبریک می‌گویم و لعنت به بی سوادی و قوانین فیفا! لعنت به قوانینی که در مملکت ما رعایت نمی شود. لعنت به این میز که وقتی پشت آن می‌روی یادت می‌رود که کجا بودی!
منصوریان تاکید کرد: نمی‌دانم ساکت می‌داند که استقلال نیمی از هواداران فوتبال ایران را دارد؟ من تا امروز ظهر صبر کرم. کمترین توقع این بود که با ما قانونی برخورد شود.
منصوریان ادامه داد: من امروز ظهر به آقای تاج گفتم شما با محروم‌ کردن‌تان به قوانین توهین کردید، هرچند خیلی از خبرنگاران و سایت‌های ورزشی به قوانین بیشتر وابسته بودند و طی هفته گذشته بارها و بارها در این مورد مطلب نوشتند.
وی تأکید کرد: به آقای تاج قول داده بودم که صحبت نمی‌کنیم اگر طبق قانون با ما برخورد شود ولی به نظرم یک سیستم دیکتاتوری در حال اجرا شدن است و ما با سخت‌ترین شرایط پا به این مسابقه گذاشتیم.
منصوریان ادامه داد:‌ زمانی که مقابل العین حساس‌ترین بازی را در پیش داشتیم و امید ابراهیمی مصدوم بود نورافکن را به تیم ملی دادیم حتی ضرر هم کردیم. از سوی دیگر وریا غفوری را به تیم ملی بزرگسالان دادیم که او با آسیب‌دیدگی منیسک روبه‌رو شد ولی با افتخار گفتم که بازیکنان باید افتخار کنند در تیم ملی مصدوم شوند آن زمان ما سرباز وطن شدیم ولی حالا با ما اینگونه برخورد می‌شود.
سرمربی استقلال تأکید کرد:‌مگویان و پادوانی مصدوم بودند و رابسون هم از تیم ما رفت. پژمان منتظری هم هنوز تکلیف کارت بازی‌اش مشخص نبود از طرفی ابراهیمی، باقری و اسماعیلی هم مصدوم شده بودند به همین علت ما روز بیست و چهارم ماه پیش نامه‌ای به آقای افتخاری نوشتیم و به او توضیح دادیم که این بازیکنان را نیاز داریم.
منصوریان افزود: نامه ما به همراه نامه مدیرعامل باشگاه استقلال پیوست شد و به دفتر ساکت و تاج رفت. آقایان اعلام کردند که بازیکنان ما محروم شدند و من از شما سؤال می‌پرسم آیا ما از قوانین فیفا و AFC جلوتر هستیم؟ من ظهر به آقای تاج گفتم شما به هر کسی بگویید بازیکنان ما را محروم کرده‌اند به شما می‌خندند. شما بروید از آقای براتی سؤال کنید که آیا این قانون درست است یا خیر. از آقای حسن‌زاده بپرسید که وقتی خدمت او رسیدیم و به او گفتیم که برای شما نامه فرستاده‌ایم او اعلام کرد نامه‌ای به دست‌مان نرسیده است.
وی تأکید کرد: به خاطر حرف حسن‌زاده مجبور شدیم نامه‌هایی را که خودمان نوشتیم و به دفتر ساکت و تاج رفته بود به او نشان دهیم. همانجا حسن‌زاده به ما گفت که تراکتورسازی هم چنین نامه‌ای زده و بازیکنانش محروم نمی‌شوند. اصلاً من از شما سؤال می‌کنیم آیا فیفادی منظورش زمان‌بندی نیست؟ چرا 4 بازیکن منچستر به فینال زیر 22 سال اروپا نرفتند؟ چون آیین‌نامه فیفا و هیأت رئیسه آنها اعلام کرده است حضور بازیکنان باشگاهی در رده امید و زیر 20 سال الزامی نیست.
وی افزود: کار غیرقانونی انجام ندهند. ظهر به مدیر باشگاه‌مان گفتم حاج‌آقا اجازه بدهید به میدان نرویم چون باید پاسخگوی 30میلیون هوادار باشیم. نمی‌دانم تا کی باید این سیستم خودرایی و سیستم دیکتاتوری را شاهد باشیم. باید آن را خاموش کنیم. ساکت که اطلاعات فوتبالی کافی ندارد و از قوانین فیفا هم اطلاعی ندارد اما 30 پوزیشن در فوتبال ایران دارد. سرپرست تیم‌های ملی است، سرپرست دبیرکلی است، دستی هم در آتش سازمان لیگ دارد و … شما می‌دانستید تا امروز صبح ما کارت بازیکنان را نداشتیم، برنامه دادرسی بازیکنان محروم ما را برای 9 مرداد تعیین کردند. اینگونه به شعور مردم توهین نکنید.
منصوریان تصریح کرد: استقلال هر سال یک چالش دارد،‌آیا فقط هوادار استقلال الفاظ رکیک به کار می‌برد؟ من امروز در ورزشگاه به مسئولان انتظامی گفتم به هوادار آبادان کاری نداشته باشید زیرا آنها تحت تاثیر شرایط بازی حرفی می‌زنند. همان آدم بعد از بازی امکان ندارد که حرف زشت از دهانش خارج شود. پارسال اولین بازی تیم ما بدون تماشاگر به میدان رفت. فقط می‌خواهند فرهنگ‌سازی را درمورد هوادار استقلال اجرا کنند. در بازی با استقلال خوزستان ما را محروم کردند. 6 بار دروازه‌بان ما را محروم کردند. ما نگرانیم که اگر مثلا بخواهند از نفت آبادان بازیکنی را محروم کنند چون مهدی رحمتی تنه به تنه آن بازیکن زده او را هم محروم کنند آن از وضع پارسال ما این هم از شرایط امسال‌مان.
سرمربی استقلال با اشاره به شرایط این تیم گفت: 40روز برای استقلال زحمت کشیدم. کادر فنی ما به این محرومیت می‌خندد. حسن‌زاده چگونه حکم به این محرومیت داده نباید به شعور مردم و رسانه‌ها توهین شود. مگر می‌شود از خودمان قانون در بیاوریم؟! می‌گویند چون منصوریان سه بار تلفن ما را جواب نداده بازیکن این تیم را محروم می‌کنیم اصلا دلیلی ندارد که من تلفن جواب بدهم. قانون را اجرا کنید. من در دفاع وسط فقط مجید حسینی را داشتم که او هم محروم شد و بازی نکرد. از مهدی قائدی هم نتوانستیم استفاده کنیم. مجبور شدم 6 بازیکن را جابجا کنم و درنهایت هم باختیم. اگر بحث محرومیت بود حالا ساکت باید از هوادار ما عذرخواهی کند.  ما باید از ساکت شکایت کنیم. او یک نفری می‌تواند تصمیم بگیرد که کدام بازیکنان باشد و کدام نباشد.
وی افزود: ظهر به من می‌گویند به خدا توکل کن در حالی که توکل با تلاش انجام می‌شود. از فدراسیون برایم پیغام می‌آید که ما همه چیز را جمع و جور می‌کنیم انشاءالله برنده می‌شوید و نگران نباش. امروز 40 روز است که برای این تیم زحمت کشیده‌ام با این حال تا ساعت 4 بعدازظهر نمی‌دانستیم که بازیکنانمان بخشیده می‌شوند یا نمی‌شوند. فارغ از برد خوب تیم آبادان باید بگویم امروز نقطه تاریک در فوتبال ما بود. قوانین فیفا در داخل مرزهای ایران اجرا نمی‌شود. امروز می‌گویم هیچ تیمی، هیچ مربی و هیچ بازیکنی گارانتی ندارد که با این روش بتواند کار کند. از طبقه بالا دستور می‌آید که یکی را محروم کنید.
سرمربی استقلال با اشاره به مبارزه با فساد در فوتبال عنوان کرد: من 4 ماه است که عضو کمیته ضد فساد هستم اما هیچ کاری نکرده‌ایم. بخشی از فوتبال ما آلودگی فساد دارد. اما من می‌گویم نمی‌خواهد با فساد مبارزه کنیم بیایید قوانین فیفا را یاد بگیریم و اجرا کنیم. بحث من آقای ساکت نیست. من اگر دردم را به شما نگویم کجا حرف بزنم. بروم در اتاق خالی و با خودم حرف بزنم.
منصوریان با دو خبرنگار آبادانی بگو مگو کرد و به ‌آنها گفت: ادبیات شما را نمی‌پسندم شما نیش‌دار صحبت می‌کنید و به خبرنگار دیگر هم گفت مثل پیام بازرگانی میان حرف‌های من نیایید.