استقلال فور یو

خیلی ها از خود میپرسند چرا باید مردان و زنان سرنوشت ساز چون مریم میرزاخانی اینقدر زود از دنیا بروند و همه آرزو میكنند ای كاش او سالهای بیشتری زنده می ماند و به بشریت خدمت می كرد.

در طول تاریخ مردان و زنان بزرگی ظهور كرده اند كه عمر كوتاهی داشته اند مثل سهروردی یا ابوعلی سینا و بسیاری عمر طولانی داشته اند مثل أفلاطون یا در سالهای اخیر مثل برنارد شاو یا ماندلا و گاندی و دكتر حسابی.

این دردناك است كه دنیای پر از خشونت و بی رحمی ما انسانی با هوش و دانش سرشار و دارای روحی بزرگ و عاشق را از دست بدهد.

برای ما ایرانی ها جای تاسف مضاعف است كه این گنجینه های عظیم را حتی كشف نمیكنیم چه رسد كه وجود آنها را مغتنم بدانیم و زمینه رشد و شكوفایی آنها را فراهم كنیم.

سوگمندانه ما در سالهای اخیر استعداد عجیبی در سوختن فرصتها و فرار مغزها از خود بروز داده ایم. شاید فكر كنیم این همه دانشمند بالقوه كه هر روز از كشور عزیز ما كه در تاریخ به علم و فرهنگ شناخته میشود هجرت می كنند فقط به دنبال زندگی بهتر و خوشی بیشتر هستند كه البته این عیب نیست ولی در هر صورت بسیاری جوانان با استعداد ما بزرگترین هدفشان خروج از این كشور و رسیدن به جایی از این دنیاست كه قدر او را بشناسند و به او در شان یك انسان احترام بگذارند.

شاید بپرسید مگر در ایران احترام و قدر شناسی نیست ؟ پاسخ روشن است اگر هست این همه تلاش دانشمندان و دانشجویان نخبه برای رفتن به كشورهای دیگر بخصوص امریكا و اروپا برای چیست ؟

 ما با خود بد كردیم. باید بر گردیم و رفتارهای نزدیك به چهار دهه گذشته خود را باز نگری كنیم. ما با جوانان ، با دانشجویان ، با جامعه زنان خوب رفتار نكردیم. ما به بهانه های قرون وسطایی آنها رنجاندیم. ما غمگنامه بسیاری از این مردم آزاریها و استعداد سوزیها را بناحق بنام دین انجام دادیم.

ما بعضی از سرمایه های انسانی را بخاطر چیزهای كوچك و مضحك كتك زدیم. آستین كوتاه موی بلند ،لباس رنگی ، ما با هر اندیشه متفاوت با خودمان برخورد كردیم.

ما مردم سرزمینمان را از شادیهای معمول و آزادیهای مجاز محروم كردیم. این در حالیست كه مردم سلحشور ما در سالهای سخت جنگ ایستادند و جانانه از كشور و انقلابشان دفاع كردند. اما ما فقط به آن گروه از ملت توجه كردیم كه انگونه كه ما میخواهیم بودند.

و امروز جای تعجب نیست كه بر أساس آمارهای رسمی مقام اول دنیا را در فرار مغزها بخود اختصاص داده ایم.

ما نه بخاطر مرگ نابهنگام و غم انگیز مریم میرزاخانی بلكه به خاطر نادانی و فرصت سوزی و رنجانیدن فرزندانمان باید عزای عمومی اعلام كنیم. و در این مراسم بیندیشیم و تصمیم به جبران بگیریم شاید هنوز دیر نشده باشد.      

مهندس  جواد كماسی