مهر 18, 1398
خورش
پیشکسوت ورزش، شاعر و نویسنده بروجردی
از همان دوران كودكی، بنابه گرایش مرحوم سرهنگ احمد حدادی اخوی بنده، به فوتبال روی آوردم و بیشتر در منطقهی دفاع بودم.
در دبیرستان پهلوی، زیرنظر مرحوم حمید مطهری ورزش میكردم و در تیم شهر بروجرد شاگرد مكتب كاروان بودم. در سال 53 از مؤسسین تیم بانك ملی بروجرد گردیدم و پروانه و اساسنامه را با همكاری آقای چوبینه مسئول وقت باشگاه بانك ملی اخذ نمودم.
قبل از سال 53 در تیمی محلی معروف به «پاس» توپ میزدم كه داستان آن مفصل است.
بعد از انقلاب اسلامی و شهادت دوست عزیزم، دبیر وفادار، علی بیات تصمیم گرفتم باشگاهی به نام «شهید علی بیات» دایر نماییم، باشد كه ذرهای از ارزشهای آن شهید را پاس بداریم. به همین خاطر، اولین تیم شهید ایران را در خرداد 58 به صاحبامتیازی خود تأسیس نمودیم،
گرچه مساعدتهای ناچیزی به عمل آمد، اما عشق به خدمت، ما را برآن داشت كه روز به روز تیم را در سطح كشور مطرح كنیم. ورود تیم علیبیات به لیگ دست سوم كشور افتخاری است كه تكرار آن متضمن شرایط خاص است.
تیمهایی كه اكنون در لیگ یك یا برتر هستند، بعضاً همدورهی ما در آن لیگ سوم بودند، مانند تراكتورسازی، پیام گچ خراسان، صنعت نفت، برق شیراز و …
خدمات باشگاه شهید علی بیات، تنها در قالب كتابی قطور میگنجد،
اما افتخار داریم كاری را بنا نهادیم كه سالیان سال، ذكرش در خاطر همشهریان است و چكاد افتخارش هنوز دستنیافتنی است. امروز امتیاز علیبیات در میان پرونده خاك میخورد تا روزی كه دوباره دستی از آستین برآید و دوباره زندگی را شاید انشاا…
